گفتند تا به غروب یک عمر است

ولی ای عمر چقدر تنگ

غروبی داری

به هر اخلاق رو کردی
به خلق زشت خو کردی
بدی را موبمو کردی
که برگردم ز راه عشق

به اوج عشق هم بردی
یهو از اوج سر خوردی
به هر حیات مرآوردی
که برگردم ز راه عشق

زمانی ما سزا گفتی
ز جان و دل برآشفتی
سر شب بی خبر خفتی
که برگردم ز راه عشق

#کانال_شعر_شریفی_سها
@bedahesharifisoha

همچو جان دوباره ، بیا به جانم ای دوستدر خانه ی خودم چون بی خانمانم ای دوست چندیست در هوایت بی آب و دانه سیرمرفتی بسان آدم، بی آب و نانم ای دوست با بودنت روانم، می خفت در بیانمرفتی ز خواب پا شد، طبع روانم ای دوست چون بلبلی غزل خوان، اما به کنج زندانچون شد چگونه گشتم، از گل ستانم ای دوست از دست دل گرفتم تا انتهای یادت